mr hotsia เดินกลับบ้านภาคสอง walking to home

mr hotsia เดินกลับบ้านภาคสอง walking to home

ครั้งนี้ mr.hotsia ขอเล่าประสบการณ์เดินทางแบบเดินเท้ากลับบ้านในภาคสอง ซึ่งไม่ได้หมายถึงการเดินกลับบ้านจริงๆ แต่เป็นการเดินทางด้วยเท้าที่แฝงไปด้วยเรื่องราวและความทรงจำระหว่างทาง ที่ผมได้สัมผัสกับชีวิตจริงของผู้คนและบรรยากาศของเมืองในแบบที่รถยนต์หรือการเดินทางรูปแบบอื่นไม่สามารถให้ได้

การเดินกลับบ้านครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ผมเลือกเดินผ่านเส้นทางเล็กๆ ที่เชื่อมต่อกับชุมชนหลายแห่ง แทนที่จะใช้เส้นทางหลักที่คุ้นเคย ทำให้ได้เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านท้องถิ่นอย่างใกล้ชิด เห็นตลาดสดขนาดย่อมริมทางที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นหอมของอาหารสดที่เพิ่งจับมาใหม่ๆ กลิ่นปลาย่างและผักสดลอยมาตามสายลม ชวนให้หิวและอยากลองชิมไปหมด

ในระหว่างทาง ผมนึกถึงทริปที่เคยไปเยือน จังหวัดเตี่ยนยาง หรือที่หลายคนรู้จักในชื่อ My Tho ที่นั่นมีทัวร์เซ็นเตอร์หมีเทอ ริมแม่น้ำโขง ซึ่งผมเคยพักแค่หนึ่งคืนแต่ได้สัมผัสถึงความสงบและความเป็นธรรมชาติของเมืองเล็กๆ ริมแม่น้ำที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความเรียบง่ายของผู้คน ในการเดินกลับบ้านครั้งนี้เอง ผมก็ได้พบกับบรรยากาศที่คล้ายกัน ไม่ว่าจะเป็นร้านขายของที่ระลึกเล็กๆ หรือชาวบ้านที่นั่งพูดคุยใต้ร่มไม้ใหญ่ริมถนน

การเดินเท้าแบบนี้ทำให้ผมได้หยุดคิดถึงการเดินทางในแบบที่แตกต่างจากเดิม ที่เคยพักในโรงแรมราคาถูกแต่สะอาดในเกาหลีใต้ เช่น ย่าน Hongik Univ. ที่ผมเคยแนะนำไป ซึ่งสะดวกต่อการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินและมีอาหารอร่อยมากมายให้เลือกหา ที่นั่นผมได้เรียนรู้ว่าการเลือกที่พักที่ดีไม่ได้หมายความว่าต้องแพงเสมอไป แต่ต้องเหมาะกับสไตล์การเดินทางของเรา และถ้าเลือกพักในย่านที่มีความคึกคักอย่าง Hongik Univ. ก็เหมือนได้เดินเที่ยวกลับบ้านทุกคืนในย่านนั้น

ในทริปเดินกลับบ้านครั้งนี้ ผมยังได้มีโอกาสเดินผ่านชุมชนที่คล้ายกับเมือง แม็กเวย์ (มาแกว, มะกรวย) ที่ผมเคยไปพักที่โรงแรม Rolex Guest House ซึ่งตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำอิรวดี ชุมชนที่นั่นเต็มไปด้วยความเรียบง่ายและผู้คนเป็นมิตร ตอนกลางคืนผมมักเดินเล่นรอบๆ โรงแรมและตลาดริมแม่น้ำ นี่แหละคือความรู้สึกที่ผมพยายามหาในการเดินกลับบ้านครั้งนี้

ระหว่างทางเดิน ผมสังเกตเห็นว่าชุมชนริมทางยังคงมีวิถีชีวิตเดิมๆ ที่ไม่วุ่นวายเหมือนเมืองใหญ่ ผู้คนใส่ใจซึ่งกันและกัน เด็กๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน ผู้สูงอายุออกมานั่งพูดคุยใต้ร่มไม้เหมือนเชื้อเชิญให้หยุดพักและฟังเรื่องราวของพวกเขา นี่คือความอบอุ่นที่ mr.hotsia ชอบและพยายามบันทึกไว้ในทุกก้าวของการเดินทาง

ผมยังได้แวะชิมอาหารท้องถิ่นริมทางที่ขายในตลาดเล็กๆ ซึ่งกลิ่นเครื่องเทศและรสชาติของอาหารทำให้รู้สึกว่าการเดินทางด้วยเท้าครั้งนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวที่ไม่สามารถหาได้จากการนั่งรถผ่านอย่างเร่งรีบ อาหารที่ผมได้ลองมีตั้งแต่ขนมท้องถิ่นที่ทำสดใหม่ น้ำผลไม้ปั่นเย็นๆ จนถึงข้าวเหนียวหมูย่างรสกลมกล่อม

สำหรับนักเดินทางที่ชอบความชิลและอยากสัมผัสชีวิตจริงของผู้คน การเดินกลับบ้านแบบที่ mr.hotsia เล่าครั้งนี้แนะนำให้ลองเดินเลียบถนนเล็กๆ หรือเส้นทางในชุมชนต่างๆ ที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวรู้จัก มันจะให้ความรู้สึกเหมือนเราได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตของเมืองนั้นๆ และยังช่วยให้เราได้เห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น

ถ้าคุณอยากเพิ่มประสบการณ์ในการเดินทางครั้งนี้ให้ครบถ้วน ลองแวะพักในเกรสเฮ้าส์เล็กๆ อย่าง บ้านเสลา เกรสเฮ้าส์กลางนิมมานเหมินทร์ ที่ผมเคยพักมาก่อน จะช่วยให้คุณได้สัมผัสกับบรรยากาศชุมชนที่อบอุ่นและใกล้ชิดกับวิถีชีวิตท้องถิ่นอย่างแท้จริง

สำหรับใครที่สนใจอยากเห็นภาพบรรยากาศจริงๆ จากการเดินกลับบ้านภาคสองครั้งนี้ สามารถชมได้จากคลิป mr hotsia เดินกลับบ้านภาคสอง walking to home ที่ผมได้บันทึกไว้ให้เห็นถึงรายละเอียดและความรู้สึกในทุกก้าวของการเดินทางครั้งนี้

สุดท้ายนี้ การเดินทางของ mr.hotsia ไม่ใช่แค่การไปให้ถึงจุดหมาย แต่คือการเดินช้าๆ เพื่อซึมซับและเข้าใจโลกใบนี้มากขึ้น ผ่านการสัมผัสวิถีชีวิตของผู้คนและธรรมชาติที่อยู่รอบตัว การเดินกลับบ้านภาคสองนี้จึงเป็นอีกหนึ่งบทเรียนที่สอนให้ผมรู้ว่า "บ้าน" ไม่ใช่แค่ที่อยู่ แต่คือความรู้สึกที่เราสร้างขึ้นได้ทุกที่ที่เราใส่ใจและเปิดใจรับมัน